42196417_223882908485792_7029221554844073984_n

Τελικά, μερικά πράγματα καλό είναι να συμβαίνουν “ανάποδα”, όπως, για παράδειγμα, εκτυλίχθηκε η γνωριμία μου με την οικογένεια Καζάκη. Πρώτα γνώρισα τον Σάκη Καζάκη μέσα από τα σόσιαλ μήντια. Στον πολιτικό χώρο που δραστηριοποιούμαστε  ανήκουμε λίγοι και χάρις στο διαδίκτυο γνωριζόμαστε, πλέον, όλοι μεταξύ μας. Όμως, παραμένει εντυπωσιακό να βλέπεις ένα νέο επιχειρηματία, οικογενειάρχη και προοδευτικό στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης που όταν συναντηθείς μαζί του στα σόσιαλ μήντια κι ενώ εκείνος γνωρίζει το παρελθόν σου στη γαστρονομία δεν σπεύδει να σου “σερβίρει” φορτικά τα προϊόντα του.

Ο Σάκης Καζάζης είναι τόσο διακριτικός που σχεδόν αισθάνθηκα δική μου υποχρέωση, στο πλαίσιο της διαδικτυακής φιλίας, να επισκεφθώ το περίπτερο της “Marianna’s” σε κάποια από τις πολλές εκθέσεις προϊόντων και γαστρονομίας, πριν από λίγα χρόνια. Και τότε ήταν που η συμπάθεια μετατράπηκε σε βαθιά εκτίμηση, στην πρώτη κιόλας μπουκιά, εκείνο το μεσημέρι στο περίπτερο της επιχείρηςής του.

Είτε το θέλουμε είναι όχι, το ντολμαδάκι από αμπελόφυλλο είναι ένα από τα signature dishes αυτού που η συντριπτική πλειοψηφία, σε Ελλάδα και εξωτερικό, αναγνωρίζει ως ελληνικό γαστρονομικό ιδίωμα ακόμα και σήμερα, που έχουν γίνει άλματα από την εποχή που το μόνο που είχε να επιδείξει η χώρα ήταν ο moussaka, to souvlaki και ο dolma. Αυτό, αμέσως-αμέσως σημαίνει ότι από τη στιγμή που όλοι ξέρουν καλά το πιάτο, έχουν διαμορφωμένα κριτήρια γιαυτό, πολύ συχνά δε και παιδικές οικογενειακές μνήμες από τη μητέρα ή τη γιαγιά που το έφτιαχνε.

Η κυρία Μαριάννα Καζάκη καταφέρνει να κοντράρεται με γενναιότητα με το συλλογικό και ατομικό βίωμα για τα ντολμαδάκια αλλά και τις πίτες και να κερδίζει κατά κράτος κάθε σύγκρισης.

“Θέλω να γνωρίσω τη μητέρα σου”, επαναλάμβανα στον Σάκη Καζάκη. “Θέλω να δω πως είναι η κυρία που καταφέρνει και φτιάχνει σε ποσότητες βιοτεχνίας αυτά τα ντολμαδάκια κι αυτές τις τέλειες πίτες”. Έτσι λοιπόν, όταν προγραμμάτισα να βρεθώ στη Θεσσαλονίκη για τη ΔΕΘ το πρώτο ραντεβού που έκλεισα ήταν η επίσκεψη στο Κτήμα Καζάκη στην Χαλκιδικής.

“Τη δεκαετία του 90 που ξεκίνησα τη συσκευασία των αμπελόφυλλων, ήταν της μόδας οι κυρίες της Θεσσαλονίκης να μαγειρεύουν και να κάνουν τραπέζια. Λόγω συγκυρίας είχα βρεθεί και στον κύκλο της Βέφας Αλεξιάδης και τα βαζάκια με τα φροντισμένα αμπελόφυλλα που έφτιαχνα σύντομα έγιναν γνωστά” .

Με τη Λέα φτάσαμε στο Κτήμα Καζάκη λίγο μετά τη 1.00 μεσημέρι Παρασκευής. Βρήκαμε την κυρία Μαριάννα να τυλίγει ντολμαδάκια μαζί με τις γυναίκες που εργάζονται εκεί. Έβγαλε αμέσως την ποδιά να μας υποδεχτεί ενώ είχα αρχίσει να τη βομβαρδίζω με ερωτήσεις.

“Ξεκινήσαμε με τα 50 στρέμματα του πεθερού μου. Μαγείρισσα η ίδια ήξερα ότι αυτό που έλειπε από την αγορά ήταν το καλό, αράντιστο αμπελόφυλλο. Πέσαμε με τα μούτρα σε αυτό. Την πρώτη χρονιά έφτιαξα 500 βάζα, την επόμενη 2000, ε και μετά η δουλειά μπήκε σε άλλες βάσεις.Στην αρχή τα ΄δινα σ’ενα συγχωριανό μου, το Θοδωρή, να τα πουλάει στις λαϊκές της Χαριλάου και της Βούλγαρη.  Πολύ γρήγορα έγιναν πολύ γνωστά και βέβαια ανάρπαστα. Το ήξερα. Είχα δει την ανάγκη“.

Το κτήμα είναι υπέροχο αν και σε μένα όλοι οι αμπελώνες, υπέροχοι φαίνονται. Το συσκευαστήρια φτιάχτηκε το 2008 και είναι αυτό που λέμε “υπερσύγχρονο”. Κατακάθαρο. Μύριζε υπέροχα.

“Μόλις ο Θοδωρής είδε την εμπορική επιτυχία που είχαν τα βαζάκια με τ’αμπελόφυλλα μου πρότεινε να συνεργαστούμε. Ήθελε όμως δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό. Πίστευα στην αξία αυτού που έκανα. Δεν τα βρήκαμε. Την επόμενη χρονιά θα κατέβαινα μόνη μου στην αγορά να τα πουλήσω η ίδια. Πώς όμως θα τα πουλούσα ενώ δεν γνώριζαν εμένα; “

Το σαλόνι του επισκέψιμου κτήματος θυμίζει χώρο υποδοχής μοναστηριού. Είναι ζεστό, με μυρωδιές. Μόνο που στη θέση των εικόνων υπάρχουν ράφια με προϊόντα, το πλήθος των βραβείων αλλά και ζωγραφιές των παιδιών των σχολείων που επισκέπτονται το κτήμα.

Ολοι στη λαϊκή ήξερα τα αμπελόφυλλα της Μαριάννας. Έτσι κι εγώ, έφτιαξα τις πρώτες δικές μου ετικέτες. Τα βάζα είχαν μια απλή ετικέτα. “Της Μαριάννας”. Έτσι ξεκίνησαν όλα”.

Ο Σάκης μου δείχνει το βάζο με την ετικέτα στα Ιαπωνικά. Εξάγουν παντού πλέον, σε όλο τον πλανήτη. Από την πρώτη guerrilla ετικέτα στη λαϊκή αγορά στη Χαριλάου στη Θεσσαλονίκη στις ετικέτες στα Ιαπωνικά και τις αγορές στην Ιαπωνία.

Η κυρία Μαριάννα, η οικογένεια Καζάκη στην πραγματικότητα, προσωποποιεί εδώ και καιρό ό,τι είναι το ζητουμενο τα τελευταία χρόνια.  Premium εξαγώγιμο προϊόν, ανάπτυξη πρωτογενούς τομέα της οικονομίας, γυναικεία επιχειρηματικότητα, ανάπτυξη στην περιφέρεια. Είναι το success story πριν αποκτήσουμε την ανάγκη να καταναλώνουμε success stories.

 

“Τις πίτες τις φτιάχνουμε στο χωριό. Έχουμε φτιάξει μια ομάδα με τις γυναίκες του χωριού. Φτιάχνουμε μέχρι και 240 πίτες την ημέρα. Τα υλικά είναι πρώτης ποιότητας, κάποια τα παράγουμε εμείς στο κτήμα. Οι πίτες τόσο διαφορετικές από τις περισσότερες εμπορικές που κανείς δεν απορεί για την τιμή τους που είναι διπλάσια από τη μέση τιμή της λιανικής. Είναι εντελώς χειροποίητη, με επιλεγμένα υλικά. Απολύτως σπιτική”.

Στην παρέα μας έρχεται και ο δεύτερος γιος της Μαριάννας, ο Πάγκαλος Καζάκης, ο γεωπόνος του κτήματος. Ο Πάγκαλος δουλεύει μαζί με τον πατέρα του τη νέα σειρά προϊόντων του κτήματος που είναι τα αποστάγματα. Και τα αποστάγματα είναι εξίσου “προκλητικό” προϊόν που “κοντράρεται” ευθέως με διαμορφωμένα γούστα. Όλοι έχουν άποψη για το τέλειο τσίπουρο και όλοι δε το έχουν πιεί, με τον ίδιο τρόπο που όλοι έχουν δοκιμάσει το τέλειο ντολμαδάκι το οποίο μπορεί και να το μαγειρεύουν κιόλας.

Φαίνεται πως η οικογένεια Καζάκη δεν φοβάται τις συγκρίσεις.

Η Μαριάννά Καζάκη είναι πιο γλυκός άνθρωπος απ’όσο τη φανταζόμουν όμως μείναμε στο κτήμα αρκετή ώρα για να διαπιστώσω ότι είχε διαμορφωμένες και σταθερές απόψεις για τα πράγματα, κάτι που είναι καθοριστικός παράγοντας για την επιτυχία στην παραγωγή προίόντων όπου η αντοχή συνδέεται με τη στιβαρή αντίληψη για την παραγωγή του από την οποία πηγάζει και η τυποποίηση.

Φεύγοντας από το Κτήμα Καζάκη σκέφτηκα τις γενιές των Ελλήνων παραγωγών που έπρεπε να καταρρεύσει η χώρα για να εκτιμήσουμε τη δουλειά που κάνουν στον πρωτογενή τομέα αλλά και στις εξαγωγές. Όλοι αυτοί που βρίσκονταν καθημερινά στις επάλξεις πριν εμείς τους διακρίνουμε για να παραστήσουμε κι όλας ότι τους αναγνωρίζουμε ενώ την αναγνώριση την έχουν ήδη βρει στην αγορά, στις αγορές του κόσμου, του πλανήτη.

Σκέφτηκα για ακόμα μια φορά πως τίποτα δεν έιναι τυχαίο. Ο ορισμός της έννοιας ντολμαδάκι αλλά και οι απίστευτες πίτες φυσικά, δεν είναι προϊόν τύχης αλλα προιόντα αγάπης, πάθους, φιλοδοξίας, αφοσίωσης μιας ολόκληρης οικογένειας. Δοκιμάστε τα.

Τα προϊόντα της Μαριάννας τα βρίσκετε σε μικρά ανεξάρτητα παντοπωλεία και κάποια σούπερ μάρκετ, όπως στο Παντοπωλείο της Μεσογειακής Διατροφής (Κέντρο της Αθήνας), το παντοπωλείο Πανδαισία (Αγ. Παρασκευή), το κρεοπωλείο Δέκα (Βάρη), το κρεοπωλείο Μάνος (Νίκαια), τα σούπερ μάρκετ Δημήτριος Θανόπουλος (Κηφισιά), τα καταστήματα Βιολογικό Χωριό και παρόμοια. 

Το άρθρο ΔΕΝ είναι διαφημιστικό.